Galeria

• 
  Hymny orfickie 

Inne z tego źródła

• CITY CLINIC - dla zdrowia i urody
  
• Handpresso - najmniejszy ręczny ekspres do espresso
  
• OSMO IKON koloryzacja i pielęgnacja włosów farbowanych
  
• Najmodniejsze upięcia – propozycje Doroty Wodzińskiej
  

Inne o tej firmie

• Glominerals: Doskonała skóra nie jest dziełem przypadku
  
• Glospa: Prawdziwa uczta dla ciała
  
• IMAGE Skincare: Wszystko po to, aby skóra była zdrowa
  
• Nowa siedziba Mosaic Media
  

27 lipiec 2008, 22:09

Bliżej Tajemnicy

KsiążkiSztukaKultura

Hymny orfickie – wybitne anonimowe dzieło klasyki antycznej - dopiero w tych dniach zostały wydane w przekładzie polskim.

Książka jaśnieje, bieleje i zdumiewa. Jaśnieje treścią: słowami, w jakich należy się zwracać do swoich osobistych bogów i wskazaniem ziół, jakie ku ich czci należy spalać. Bieleje okładką i opracowaniem graficznym Aleksandry Laski: osobnymi kartonikami wstawionymi do przezroczystego pojemnika. Zdumiewa wielkodusznością, jaką okazał nowy wydawca – Aleksandra Laska – wybierając na pierwszy podarunek dla swoich czytelników tak znakomitej wartości publikację.
Pod koniec lata Grecy szli do sanktuarium w Eleusis po wtajemniczenie. Działo się tak co roku przez wiele stuleci. Mimo to nie wiemy, jakie misteria tam odprawiano, i nigdy się nie dowiemy. Świat starożytny zachował swój ściśle strzeżony sekret – próby odsłonięcia go nie powiodły się. Wiemy tylko do jakich bogów Grecy się tam zwracali: więc do Demeter, do jej córki Persefony i do Dionizosa. Wiemy też czego oczekiwali: ujawnienia tajemnicy śmierci. I wracali z Eleusis do domu rzeczywiście wtajemniczeni. Wiemy jeszcze, że przed głównym obrządkiem wysłuchiwali hymnów orfickich. Te wczesne śpiewane przez samego Orfeusza, także się nie zachowały. A jego śpiew był tak wspaniały, że szły za nim dzikie zwierzęta. Niemniej wspaniała była jego znajomość zagadki śmierci, skoro schodził do Podziemi po swoją żonę Eurydykę. Dlatego już w archaicznej Grecji jego pieśni odtwarzano. Ostatecznie zachowało się ich 87. Tworzą zbiór noszący tytuł Hymny orfickie, są pisane prozą. Uczą, że w Podziemiu nie należy pić wody ze źródła Zapomnienia, tylko ze źródła Pamięci. Gdyż człowiek nawet tam nie może zapominać, że jest „synem ziemi i gwiaździstego nieba”.

Hymny orfickie, przeł. Daniel Zarewicz, Wydawca: Aleksandra Laska, Galeria Autorska, Świątynia Diany, Łazienki Królewskie; Warszawa 2008; do kupienia w wybranych księgarniach.
• Kawiarnia z książką ''Numery Litery'' ul. Wilcza 26
• Księgarnia ''Jak wam się podoba'' ul. Emilii Plater 4