Galeria
Inne z tego źródła
Inne o tej firmie
4 wrzesień 2009, 12:02
Wnętrza wg Tikkurila Otwarte – Zamknięte, dwa światy
DomWnętrzaNieruchomości
Każde mieszkanie jest polem różnych działań jego mieszkańców – rozmów, pracy, zabawy, przygotowywania posiłków i ich spożywania, przyjmowania gości, odpoczynku czy snu. Dla każdego z nich trzeba znaleźć odpowiednie miejsca i urządzić zgodnie z przeznaczeniem. Podstawowe decyzje wiążą się z podziałem przestrzeni wnętrza na strefę otwartą – dla wszystkich i zamkniętą – dającą prywatność.
Każde mieszkanie jest polem różnych działań jego mieszkańców –
rozmów, pracy, zabawy, przygotowywania posiłków i ich spożywania,
przyjmowania gości, odpoczynku czy snu. Dla każdego z nich trzeba
znaleźć odpowiednie miejsca i urządzić zgodnie z przeznaczeniem.
Podstawowe decyzje wiążą się z podziałem przestrzeni wnętrza na
strefę otwartą – dla wszystkich i zamkniętą – dającą prywatność.
Bycie razem
Rolą przestrzeni otwartej w mieszkaniu (w teorii architektury przestrzeń
ta nazywana jest dzienną) jest stworzenie domownikom warunków
do bycia razem. Najważniejszymi jej punktami są stół do spożywania
posiłków (i wielu innych czynności) oraz miejsce wypoczynku: zazwyczaj
sofa z fotelami ustawiona w dogodnej pozycji przed telewizorem.
Przyjmowanie gości jest komfortowe wtedy, gdy możliwe jest usadzenie
ich przy stole bez konieczności przestawiania innych mebli i gdy po
skończonym posiłku wszyscy mogą swobodnie przesiąść się na miękkie
siedzenia.
Oprócz tych dwóch charakterystycznych miejsc, przestrzeń dzienna może
zawierać także inne, potrzebne w życiu codziennym domowników,
np.: bibliotekę z fotelem do czytania, strefę zabawy dla dzieci ze schowkami
na zabawki, czy miejsce do słuchania muzyki z dostępem do sprzętu
muzycznego i kolekcji płyt.
Punktem spornym jest położenie kuchni. Bardziej konserwatywni preferują
oddzielenie jej od salonu i jadalni, co pozwala na swobodę gotowania
nawet w czasie przyjęcia, ale skazuje na izolację osobę przygotowującą
codziennie posiłki. Bardziej nowocześni tworzą z kuchni integralny element
salonu i jadalni, choć wymaga to większej dyscypliny by utrzymać porządek.
Niezależnie od stanowiska w sprawie kuchni, obecnie panującą tendencją
względem strefy dziennej jest maksymalne jej otwieranie i tworzenie z niej
jednej przestrzeni, a nie osobnych pomieszczeń, przedzielonych drzwiami.
W celu jej powiększenia, zwłaszcza na niewielkich metrażach, często włącza
się w nią strefę wejściową – hol czy przedpokój. Jako elementy podziału
stosuje się niskie ścianki, przegrody ażurowe, czy przesuwne, dzięki którym
przestrzeń, choć rozdysponowana na różne funkcje, wydaje się bardziej
przestronna i spójna.
Teren prywatny
Strefa nazywana niebyt trafnie strefą nocną, to indywidualne pokoje
domowników. To część prywatna, do której docierają tylko wybrani goście,
gdzie każdy z domowników tworzy swój własny świat i może pobyć sam
ze sobą. W przeciwieństwie do strefy otwartej, istotny jest tu podział na pokoje
i możliwość ich zamknięcia, tak aby móc zachować prywatność i nie przeszkadzać
innym. Gdy wielkość mieszkania nie pozwala na wydzielenie indywidualnych
pokoi lub jest ich za mało, konieczne jest znalezienie miejsc prywatnych
w strefie otwartej. Pomocne okazują się wówczas meble na kółkach, zamykane
biurka, rozkładane sofy, przesuwne ścianki czy parawany.
Strefowanie koloru
Przydatnym narzędziem współtworzącym charakter strefy otwartej i zamkniętej
w mieszkaniu jest kolor. Strefa otwarta wymaga konsekwentnego pomysłu
kolorystycznego, który stworzy z niej harmonijną całość. Korzystnym jest
wykończenie podłogi w jednym materiale, a jeśli łączy się kilka różnych,
to powinny być zbliżone kolorystycznie. Sposób malowania ścian może
dać wrażenie przenikania przestrzeni i optycznego łączenia pomieszczeń
w jedną całość. Jeśli kilka pomieszczeń, niepodzielonych drzwiami,
pomalujemy tak, by kolory ścian swobodnie przenikały z jednego do drugiego,
to podkreślimy ich spójność. Można zdecydować się np. na spokojne
połączenia odcieni kości słoniowej i jasnego brązu i przełamać je,
wprowadzając jeden intensywny kolor: zieleń mango czy jagodowy fiolet.
Odważniejszym rozwiązaniem jest wykorzystanie mocniejszej palety:
zestawienia turkusów i zieleni, czy orientalnych połączeń czerwieni fioletu
i koloru pomarańczowego. Wszystkie te barwy, zarówno ciemne jak i jasne,
znajdziemy w bogatej palecie kolorów farby Optiva 5, marki Tikkurila.
Jeśli decydujemy się na zachowanie odrębności kolorystycznej poszczególnych
pomieszczeń, to wybrane kolory powinny tworzyć przemyślane połączenie,
gdyż będą się pojawiać w bliższych i dalszych planach jako jedna całość.
Kolor może także posłużyć do akcentowania wybranych miejsc. Dlatego też
ciekawym rozwiązaniem jest ustawienie stołu do spożywania posiłków na
tle kontrastującej z nim ściany, czy też wymalowanie wnęki, na kolekcję
pamiątek z podróży, ciemniejszą barwą od tej zastosowanej na reszcie
ściany lub neutralnym odcieniem ciemnego beżu, błękitu czy szarości.
Strefa zamknięta stworzona z indywidualnych pokoi nie musi podlegać
tak konsekwentnym zasadom kolorystycznym jak strefa otwarta. Każdy
pokój to osobny świat, który wynika z potrzeb i upodobań użytkownika.
Warto zachować pewien stopień ich spójności stosując takie same drzwi
i najlepiej jednolitą podłogę (jest bardzo widoczna przy otwartych drzwiach).
Kolory ścian mogą być zupełnie odmienne. Trzeba uważać z ich intensywnością
i dużym różnicowaniem w obrębie jednego pokoju, pamiętając, że takie zabiegi
na ogół optycznie przytłaczają niezbyt słoneczne i małe pomieszczenia. W przypadku
tych ostatnich odpowiednie są kolory stonowane i jasne, bogato reprezentowane np.
w palecie farby Optiva 5, marki Tikkurila. Trzeba przy tym pamiętać, że kolor z
małej próbki na ścianie w pomieszczeniu zawsze wyda się ciemniejszy. A jeżeli
chcemy łączyć barwy, to ograniczmy się do dwóch i operujmy raczej subtelnymi
efektami niż dobitnymi kontrastami. I na tym koniec teorii. Dajmy się tu ponieść
fantazji, tworząc to zupełnie własne miejsce w mieszkaniu.
fot. nr 1
Siedząc na sofie w salonie widzimy fragment przedpokoju i kuchnię. Wszystko
razem to jedna strefa harmonijnie połączonych barw
i faktur.
fot. nr 2
Dwukondygnacyjna strefa otwarta zawiera antresolę i kadruje przestrzeń sąsiedniego
pomieszczenia przez efektowny wysoki otwór. W tak przestronnym wnętrzu można
sobie pozwolić na odważne zestawienia wzorów
i kolorów
fot. nr 3
Sypialnia dla dwojga. Nuta orientu nadaje jej charakter, a jednocześnie nie
zobowiązuje do kontynuacji wyrazistych barw w innych pokojach.
Tikkurila to fiński producent farb należący do międzynarodowej Grupy Tikkurila
o blisko 150-letniej tradycji w branży. Od 1998 roku działa na rynku polskim.
Od kwietnia 2009 roku nowy system barwienia – AVATINT, zapewnia docelowo
możliwość pigmentacji produktów firmy na 10.000 kolorów. Wprowadzone zmiany
w systemie barwienia Tikkurila są głęboko związane z historią jej firmy „matki” −
fińskiego koncernu Tikkurila Oy. Tikkurila Oy zrewolucjonizowała tworzenie kolorów
i ich sprzedaż. Jako pierwsza w Europie, już pod koniec lat 50-tych, stworzyła
dział kolorów zajmujący się opracowywaniem nowych barw i palet.
Na świecie marka Tikkurila cieszy się szczególnym zaufaniem profesjonalistów
oraz klientów indywidualnych. Znana jest również ze względu na swoje zaangażowanie
w szeroko rozumianą działalność proekologiczną poprzez ścisłe przestrzeganie
obowiązujących norm i dyrektyw oraz restrykcyjny dobór komponentów używanych
w procesie wytwarzania swoich produktów.
Tikkurila Polska oferuje swoim klientom szeroki zakres produktów wewnętrznych
(farby ścienne, emalie, lakiery i farby do drewna, tynk dekoracyjny, lazury) oraz
zewnętrznych (farby elewacyjne, masy tynkarskie, emalie, farby, impregnaty, oleje
i lakiery do drewna).
